John Waters tribute Ef einhver á skilið að hljóta titilinn æðstipervert alheimsins, þá er það kvikmyndaleikstjórinn John Waters. Myndir hans eru einhverjar þær útfríkuðustu sem gerðar hafa verið og maður getur lengi spáð hvar hann náði að grafa upp fyrirbærin sem leika í þeim. Klæðskiptingurinn sem gekk undir listamannanafniu Divine var þar frægastur, en hann var aðeins einn af mörgum leikurum sem voru fengnir til að gera hina ólystugustu hluti í þessum myndum. Fyrir áhorfendur sem vilja sjá eitthvað virkilega furðulegt, eða bara láta sjokkera sig upp úr skónum, eru þessar þrjár myndir algert möst. Pink Flamingos (1972) Þetta er eflaust frægasta perramynd allra tíma og á það vel skilið. Með þessari mynd náði Waters nýjum og áður óþekktum hæðum í absúrdískum pervertisma. Myndin fjallar um brussukellinguna Divine (sem leikin er af samnefndum feitum klæðskiptingi) og óþverralýðinn í kringum hana. Divine er í þessari mynd í felum vegna þeirrar ofboðslegu frægðar sem hún hlaut við að vera kosin viðbjóðslegast manneskja í heiminum. Vandamálið er bara að margir urðu öfundsjúkir út í Divine fyrir að hreppa þennan eftirsóknarverða titil. Marble hjónin, pervertar með meiru, hafa það æðsta markmið að finna Divine og knésetja hana með því að toppa hana í viðbjóði og öfuguggaheitum. Það fór nefnilega mikið fyrir brjóstið á þeim hjónakornunum að hreppa ekki titil Divine. Fyrir utan þennan spennuþrungna söguþráð inniheldur myndin gnægð af einhverjum þeim furðulegasta öfuguggahætti sem bara væri hægt að ímynda sér ef maður væri John Waters sjálfur. Þarna er maður sem dansar með rassaborunni á sér, annar sem flassar með 30 cm pylsu bundna við sprellann, fólk fær mannaskít í pakka á afmælinu sínu, mannát er iðkað, skitið í almenningsgarða og nokkrar hænur kramdar í kynlífsathöfnum svo fátt eitt sé nefnt. Frægasta atriði myndarinnar er samt þegar Divine étur í alverunni hundaskít í lokasenunni. Ef myndin nær ekki að ganga fram af manni fram að því, þá mun hún gera það þá, því lofa ég. Sem sagt, ef þú horfir á þessa mynd með kærustunni og hún hættir ekki með þér eftir það, geturðu verið viss um að hún virkilega elski þig (eða að hún sé bara sjálf alger pervert). Desparate Living (1977) Þó þessi mynd sé ekki nærri eins þekkt og Pink Flamingos er hún ekki síður subbuleg að sjá. Myndin fjallar um sóðapakkið sem býr í bænum Mortville, afdrepi glæpahyskis og óþjóðalýðs, þar sem engin lög ná. Aðalhetjurnar eru fjórar konur. Það eru geðbiluð húsmóðir og þjónustukona hennar, sem flúðu þangað eftir að hafa myrt eiginmann þeirrar fyrrnefndu (þjónustukona þessi er nefnilega um 150 kg og hún settist ofan á hann!) Hinar konurnar eru tvær lessur, önnur fyrrverandi wrestler sem drap mann í hringnum, en hin húsmóðir sem drekkti barnapíunni sinni í hundamat! Ef maður getur hrist af sér viðbjóðinn sem er sýndur í þessari mynd (eins og þegar þær eru að elda dauða rottu eða þegar 150 kg kellingin sést allsber) þá getur maður kannski haldið söguþræðinum út myndina. Hann er í stuttu máli frelsisbarátta íbúa Mortville við hina illu drottningu Carlottu, sem kúgar aumingja skítapakkið þar. Carlotta er akfeit og kölkuð miðaldra kelling með her af leðurklæddum chippendales týpum (sem hún notar að sjálfsögðu sem kynlífsþræla í og með). Það er erfitt að hafa samúð með neinum í þessu stríði, því allir þarna eru jú viðbjóslegir drulluskokkar, en mjög svo er þetta áhrifarík mynd og eitthvað sem maður kemur ekki til með að gleyma. Polyester (1981) Þetta var fyrsta mynd Waters sem átti að vera "mainstream", eða allavegana í áttina að því. Þar af leiðandi er búið að hreinsa burt allann þann grafíska viðbjóð sem flaggað var í Pink Flamingos og Desparate Living, en þetta er samt langt frá því að vera falleg mynd. Divine leikur hér hina bældu húsmóður Francine Fishpaw. Það sem er að hjá Francine er bara því miður allt. Til að byrja með á hún við offituvandamál að stríða. Maðurinn hennar er alræmdur klámkóngur, þannig að nágrannarnir henda tómötum í hana, auk þess sem hann á viðhald og prumpar í rúminu. Sonur hennar er dóphaus og geðsjúklingur. Dóttir hennar er svipuð. Mamma hennar stelur af henni peningum og er ófeimin við að minna hana á hversu feit hún er. Þessi mynd er samþjöppuð illska. Virkilega evil andstyggðar karakterar gera þessa mynd þess vegna sprenghlægilega fyrir fólk með illkvittinn húmor. -Rökkvi