Á lægsta plani: málefnahorn Íslenskrar lágmenningar Barnaefni er mannskemmandi Við lifum á tímum perraskaps. Nútíma afþreying snýst meira og minna um klám og ofbeldi hvort sem okkur líkar betur eða verr (ég býst reyndar við að þér líki betur, úr því þú ert að skoða þessa síðu á annað borð). Nú keppast menn um að koma með æ hneykslanlegra efni til að ná fram viðbrögðum, en hægt og rólega erum við mörg hver að verða tiltölulega ónæm. Samt er auðvitað ennþá nóg af "heilögum jómfrúm" sem hafa sig í frammi. Slíkar manngerðir ætla alveg hreint að fara yfirum af klámfengnu efni, eins og til dæmis hinu stolta framlagi Íslenskrar lágmenningar. En spurningin er: Er þetta fólk að leita á réttum stöðum þegar það hrópar niður perraskapinn? Hefur það ekki kannski litið fram hjá ýmsu öðru? Við hjá Íslenskri lágmenningu könnuðum máli og komumst að því að óþarfi er að leita langt um skammt. Að því er virðist hið saklausasta barnaefni er útúrtroðið af klámi, perraskap og fólskulegum viðhorfum! Lítum til dæmis á strumpana. Bláir litlir kallar sem búa í sveppum. Á hverju haldiði að höfundurinn hafi verið? Síðan búa strumparnir hundrað saman í þorpinu - með einn kvenmann! Hvað ætli strumparnir eyði lengstum tíma ævinnar í að gera? Bíða í biðröð? Ekki nóg með þetta, heldur er þarna í þorpinu líka hommi - hégómastrumpur. Það versta hlýtur samt að vera viðhorfin sem strumpasögurnar kenna litlu börnunum okkar. Þarna í þorpinu er strumpur sem heitir gáfnastrumpur og er greinilega soldill nördi. Og viti menn, allir hinir strumparnir í þorpinu pína hann og leggja hann í einelti. Þetta kennir grunnskólakrökkum væntanlega að það sé fyndið að leggja nördana í bekknum í einelti. Önnur mjög vinsæl teiknimyndasaga meðal barna er Svalur og Valur. Finnst ykkur ekkert athugavert við það að vera ljósmyndari sem býr með yngri strák, sem er meira oftast klæddur eins og einhver bell-boy og á íkorna fyrir gæludýr. Það allra ógeðslegast í þessu öllu er það að einhver gamall perra kall, sem býr einhversstaðar í kastla úti í sveit er búinn að hæna þessa tvo ungu myndarlegu menn að sér, augljóslega af því að hann ræktar ógrynnin öll af sveppum í garðinum sínum. Ekki er Tinni mikið skárri í þessum efnum. Hann er ungur og sætur lítill strákur sem býr hjá gömlum, ríkum, drykkfelldum sjóaragrodda. Ekki er nóg með það, þarna býr með þeim líka þjónn og gamall klikkaður prófessorspervert. Áður en Tinni kynntist þessum mönnum var litli púddelhundurinn hans eini vinur hans! Og verst í þessum málum er að íslensku fyrirmyndirnar eru síður skárri! Til skamms tíma létum við Helgu Stephensen, augljóslega kolbilaða manneskju sem setur tuskudruslur á hendina á sér og fer síðan að tala við sjálfa sig, skemmta saklausum börnunum. Þá var skárra að láta Bryndísi Schram glenna sig framan í krakkagreyin. Hvaða hugmyndir haldið þið síðan að krakkarnir fái af því að horfa á Gunna og Felix? -Rökkvi