Á lægsta plani: málefnahorn Íslenskrar lágmenningar Rúnk er gott         Ég hef heyrt stráka segja: "Eftir að ég byrjaði með kærustunni minni er ég hættur að rúnka mér. Kynlífið er svo gott." OK, það fyrsta sem ég vill segja við þessa stráka er: BULLSHIT! Það vill svo undarlega til að þeir einu sem ég hef heyrt segja þetta eru annaðhvort með kærustuna sína við hliðina á sér eða eru algerir píkuþrælar. Eða bæði og þora þessvegna ekki fyrir sitt litla líf að segja annað.         Nú eru eithverjir að hugsa: En kynlíf með annari manneskju er allt annað, það er svo náið. Það eru svo miklar tilfinningar í spilinu og þá sníst þetta um meira en fullnægingu. Erm, NEI! Ekki ætlið þið að segja mér að þið hafið aldrei lent í því að stelpan segi: "Ætlaru að fara sofa, mig langar að kúra." Eða "Á ég að sofa í blauta blettinum" Og verst af öllu: " Ég er ekki stuði núna, ég er með hausverk." Ef þið eruð ekki hreinir sveinar hafið þið örugglega lent í einhverju svona. Ekki ætlist þið þá til þess að ég trúi því að þið hafið sagt: " Ég skil elskan" og farið að sofa. Nei, þið segið: "Ég þarf að skreppa á klósettið" og rúnkið ykkur á fullu!         Eða ef þið hafið lent í því að vera búnir að ná í fína stelpu, komnir heim og byrjaðir að leika og hvað gerir stelpan? Liggur eins og hræ í rúminu og stynur einstaka sinnum. Það er sama hvað þið sleikið, ríðið eða notið einhverjar meiri háttar þungavinnuvélar, ekkert gerist. Hún liggur bara rennblaut og stynjandi en er ekki að gera neitt! Til hvers í andskotanum ættum við að vera að eyða tíma okkar í svoleiðis kjaftæði? Maður gæti alveg eins rúnkað sér, það væri þá allavega hægt að ímynda sér að kellingin væri að gera eithvað!         Þessvegna er rúnk gott. Hendin á manni fær ekki blæðingar, hún er alltaf til staðar. Hún fær ekki hausverk og er ekki röflandi um það að hún eigi að vera í blauta blettinum og vilji kúra og hendin hreyfir sig þó allavega alltaf. Ég nenni ekki að röfla lengur, ég er farinn að rúnka mér... -Jón Grétar Sigurjónsson