Viðtal: Matthías Kristjánsson, leikstjóri Lýstu menntun/reynslu þinni í kvikmyndagerð stuttlega. Ég var á eðlisfræðibraut í MH. Eftir fimm annir óverdósaði ég á raungreinum og fór að pæla meira í öðru. Var dreginn inn í myndbandafélagið af Gunnari Páli Ólafssyni, síðasta veturinn. Það var góður pakki og ég náði að útskrifast vorið 1997 með góða blöndu af rökhugsun og vídeódellu. Eftir að hafa planað skothelda framtíð útfrá einhverri skólagöngu í Bandaríkjunum, varð ég þreyttur á að vinna mér inn þann pening sem ég þurfti, sló þessu öllu upp í kæruleysi og flutti til Danmerkur, þar sem ég bý nú og geng í skóla. Hérna hef ég baukað ýmislegt, sótt námskeið og þess háttar og í vor útskrifast ég svo sem margmiðlunarhönnuður með videó á Internetinu sem sérgrein. Heddarinn nær lengra aftur, en ég byrjaði fyrst að sjá um vinnsluna þegar ég var í myndbandafélagi MH. Þá var HeddarinnV unninn. Heddarinn hefur alltaf verið leiksvæði þar sem við notum það sem við höfum og getum til að reyna að gera eitthvað kúl. Maður lærir mikið af því. Hvað eruð þið margir í Heddaragenginu? Átta stykki. Aðalbjörn Tryggvason rokkari. Bjarki Gunnarsson dómarinn í bransanum, Halldór Einarsson dramasérfræðingur, Matthias Kristjánsson kvikmyndastjóri, Samúel Ásgeir White brautryðjandi, Sturla Már Finnbogason leikari, Sæþór Maríus Sæþórsson hugsjónamaður. Segðu stuttlega frá nýjustu myndinni ykkar, Heddaranum 7, Hausverki ástarinnar, sem mun koma út í ár. HeddarinnVII::Hausverkur Ástarinnar er rómantísk gamanmynd gerð af rokkurum úr Breiðholtinu. Það segir eiginlega það sem þarf að segja um myndina. Hún er unnin út frá NoBudget hugtakinu og með það viðhorf að læra eitthvað af þessu. Annars er væntanleg ný og ýtarlegri síða um HeddarannVII á www.heddarinn.com. Hvernig fékkstu hugmyndina að handritinu á Heddaranum 7, Hausverki ástarinnar? Heddaragengið sérhæfir sig í Mainstream NoBudget kvikmyndagerð. Fyrir utan að vera ódýr þurfti HeddarinnVII líka að hitta beint í mark hjá áhorfendum. Við spurðum þess vegna íslensku þjóðina, á Heddarinn.com, hvers lags myndin ætti að vera. Flestir kusu gamanmynd, en næstum jafn margir vildu sjá rómantík. Út frá þeim niðurstöðum var upplagt að taka stefnuna á ódýra rómantíska gamanmynd. Með það í huga byrjaði ég að skrifa. Handritið tók mörgum breytingum fyrstu 3 mánuðina. Þegar ég svo kom til Íslands í júní, var ég kominn með nokkuð góða grind og nokkrar fullskrifaðar senur. Í sönnum NoBudget anda var handritið enn í vinnslu þegar upptökur hófust. Ég mæli ekki með þeirri vinnuaðferð. Nú er Heddarinn 7 (sem er í fullri lengd) gerólík Heddaranum 6 (sem var stuttmynd). Þegar þú lítur til baka, hver var munurinn á markmiðunum með myndunum og hvernig var það öðru vísi að vinna að gerð myndanna tveggja? Upphaflega átti HeddarinnVII bara að vera betri og lengri en HeddarinnVI. Eftir að Bjarki Gunnarsson hafði spjallað við nokkra kalla úr bransanum, kom hann með þá tillögu að HeddarinnVII yrði gerð í fullri lengd. Þegar maður vinnur út frá NoBudget hugtakinu hefur maður engu að tapa, svo við slógum til. Munurinn á myndunum tveimur fellst að miklu leiti í því, að eftir velgengni HeddarannVI voru meðlimir gengisins orðnir áhugasamari. Það var líka töluvert um reynda gestaleikara, sem peppaði óneitanlega metnaðinn upp í þeim minna reyndu. Það var einnig skýrari hlutverkaskipting og meiri agi í fólki. Áttu leikararnir í Heddaranum 7 einhvern þátt í að búa til handritið, og var eitthvað um impróvisjón þegar þið tókuð myndina? Þegar grindin að handritinu var komin, funduðum við reglulega yfir nokkrum köldum á Celtic. Það komu nokkrar góðar hugmyndir úr því sem ég gat notað. Lokasenan olli mér líka smá vandræðum, þar til ég fékk Halldór Einarsson til að sitja og skrifa með mér þar til senan var búin. Hann sýndi ótrúlega takta og við skrifuðum fallegustu lokasenu í sögu íslenskra kvikmynda. Það var lítið um spuna, það var aðalega Halldór sem lumaði á hugmyndum, og kom með þær á tökustað. Það virkaði vel í sumum tilfellum. Eru ekki nær allir leikararnir í Heddaranum 7 ólærðir í leiklist? Hvernig gekk þeim með hlutverkin miðað við það? Það veit engin í Heddaragenginu hvað leiklist er. Það sem gerði þetta mögulegt var að allir voru sammála um að ég myndi leikstýra þessu eftir mínum hugmyndum, og um leið vera leiðinlegi gaurinn í mörgum tilfellum. Ég nöldraði í þeim og hélt þeim vakandi langt fram eftir nóttu þar til ég var sáttur við upptökurnar. Auðvitað er eitthvað um furðulegar karakter sveiflur og þess háttar, en það sér maður nú í flest öllum kvikmyndum, hvort sem það er Jack Nicolson eða Peter North sem fer með aðalhlutverkið. Hvað fannst þér eftirminnilegast við að taka upp Heddarann 7? Það eftirminnilegasta var sennilega öll þau tilfelli þar sem gestaleikarar voru að standa sig eins og hetjur. Way[2]Many, Garðar Björgvinsson, Zarah Juul, Sigurður Atlason, Guðmundur Óli Pálmasson, Wrestling hópurinn, Hjalti Már Einarsson, Sævar Örn Guðlaugsson, Örnólfur Elfar, Sigurður Sigurðsson, Jón Arnór Stefánsson og Þórarinn Örn Andrésson náðu öll að koma mér skemmtilega á óvart. Það var líka ótrúlegt hvað Ragnheiður Guðmundsdóttir stóð sig vel og sú þolinmæði sem hún sýndi. Hún á miklar þakkir skilið. Á skalanum 1-5, hversu mikil lágmenning myndir þú segja að Heddarinn 6 og Heddarinn 7 séu? Í báðum tilfellum 5. Heddarinn hefur ekkert og mun aldrei hafa neitt með menningu að gera. Nú lékst þú sjálfur í Heddaranum 6, að því er okkur fannst fyndnasta hlutverkið. Færð þú kikk út úr því að leika, og megum við búast við því að þú gerir það aftur síðar? Ég fæ mjög mikið kikk út úr því að leika. Í HeddaranumVII leik ég ungan og einhæfan runkhaus. Það var mjög gaman. Ég fékk að væbblast um á nærbuxunum með bjórbumbuna út í loftið og tala um klám. Þó það hafi nú kannski ekki krafist mikilla leikhæfileika fékk ég kikk út úr því. Hvað finnst þér skemmtilegast annars vegar og leiðinlegast hins vegar við kvikmyndagerð? Það skemmtilegasta er tvímælalaus það að sjá hugmyndir sem maður hefur verið að velta um í hausnum á sér, verða að veruleika. Heyra leikara fara með setningar sem maður hefur skrifað, taka upp senur sem maður hefur séð fyrir sér og klippa þetta saman í eina heild. Það gerir þetta allt þess virði. Það leiðinlegasta er að lenda á neikvæðu fólki. Sérstaklega þegar maður getur ekki kastað peningum í kringum sig. Ein neikvæð persóna, getur stoppað ferlið, bara út af því hún er í fýlu, og þá er maður sjálfur kannski við að missa trúnna á öllu verkefninu. Það er alltaf hálf leiðinlegt, en þó ákveðin list að umgangast svona manneskjur. Þá list langar mig að stúdera.