Á lægsta plani: málefnahorn Íslenskrar lágmenningar Feitt fólk (eftir Jón Grétar) Feitt fólk. Getur eithver sagt mér af hverju feitt fólk er til? Svona fyrir utan það að þá getum við gert grín að því? Feitt fólk tekur of mikið pláss. Ég komst óþyrmilega að því um daginn þegar ég þurfti að taka strætó. Þarna sat ég í mestu makindum í strætó og vara að glápa í sakleysi mínu út um gluggan til þess að þurfa ekki að hlusta á kristilegu útvarpsstöðina sem bílstjórinn var að hlusta á eða reyna ekki að skella upp úr þegar ég sá dvergvaxna mongólítann sem glápti á mig og bað mig um húkkulaði? Þarna sat ég saklaus ungur drengur, hugsandi um hvað það verður gott að komast heim frá þessu ógeðslega sorphaug mannlífsins. Komast heim, og fara beint inn á klósett og rúnka mér um leið og ég les svæsna klámlýsingu frá bestu vinkonu minni Jennu Jameson. Þá finn ég að vagninn stoppar. OK, allt í lagi, enn ein krumpuð þurrkuntu kellingin úr vesturbænum að koma inn í vagninn bara til þess að finna eithvað til að röfla yfir í þjóðarsálinni um kvöldið. Ég held áfram að hugsa um Jennu. Ég sé hvernig ljóshærða stelpan fyrir utan tætir af sér fötin og öskrar á mig að koma og flengríða sér. Þá vakna ég við það að ég er farinn að slefa full mikið á mig. Svo horfði ljóshærða stelpan í Millet úlpunni fyrir utan líka á mig eins og ég væri pervert. Ég ákvað að stilla mig aðeins. Þá finn ég eithverja skrítna lykt koma nær. Ég er svona smá saman að vakna af rúnkdraumnum mínum þegar ég heyri kvenmannsrödd sem segir: "er þetta sæti laust?" Ég næ að umla eithverju játandi út úr mér á meðan ég reyni að láta Jennu og vinkonur hennar hverfa úr hausnum á mér. Síðan finn ég að það þrengir að mér, eithvað mjúkt þrýstist upp að mér og súr lykt kæfir mig. Tilfinningin er verri en að vera á gólfinu inní miðri þvögunni á Rammstein tónleikunum. Ég lít til hliðar og mér til ótakmarkaðrar skelfingar sé ég þá hrikalegustu sjón sem ég hef séð. Hún er feit. Örugglega 130 kg. Tennurnar á henni eru farnar að rotna upp í henni vegna þess að hún er örugglega étandi 20 tíma á sólarhring og hún heldur að tannkrem sé eithvert vont kökukrem sem hún notar aldei. Hún heldur á snakkpoka og er með tveggja lítra kókflösku opna, búin að henda tappanum. Ég sé að hún grípur snakkið með fitugri hendinni og treður upp í sig. Mylsnurnar hrynja niður hálsmálið á henni og festast í´sveittri skorunni og stóra barmmerkinu sem hún er með. Ég reyni að losa mig undan hlassinu og anda aðeins og sé þá að á merkinu er skrifað með stórum stöfum: "Ég missti 10 kg á aðhaldsnámskeiði Félags Feitra" CRAP! Ég sé að hlussan snýr sér að mér, hægt til að fá ekki hjartaáfall, og heilsar. HEL-VÍ-TIS! Hún heldur að ég hafi verið að stara á þessi afmynduðu júgur frá helvíti. "Hæ, ég heiti Lína" Ég finn andfíluna koma æðandi á móti mér, lykt af fiski, slátri, þorramat með nettri blöndu af fitulykt beint af MacDonalds. "Já, er það virkilega?" næ ég að stynja upp úr mér um leið og ég kyngi ælunni sem er komin upp í hálsinn. Það er greinilegt að sviti, matarleifar og mör er fast á milli fellingana á henni og er að mygla þar og farið að lifa góðu lífi. Hún er örugglega með sitt eigið vistkerfi þarna inn á milli. -------------------------- Þegar hér var komið í frásögninni brotnaði Jón Grétar alveg niður af einskærum sálarkvölum. Þessi vonda reynsla fékk það mikið á hann að hann gat ekkert runkað sér þann daginn eins og hann hafði ætlað. Og ekkert, ekki einu sinni Jenna Jameson gat komið honum aftur í samt lag. Jón hefur þó sem betur fer leitað hjálpar og sækir nú nokkra styrktarhópa fólks með sambærilega reynslu. Þar getur hann tjáð sig um vonda reynslu sína og mætt þeim skilningi sem hann þarfnast. Sem betur fer er hann hægt á batavegi og er meira að segja aftur farinn að glugga í blaðið með henni Jennu hvað á hverju. Samúð okkar allra í Íslenskri Lágmenningu eru með Jóni og við munum styðja hann allt hvað við getum á bataveginum (-ed).