Fallegt fólk og kosningar Stjórnmálamenn á Íslandi eru sjaldan mjög fallegt fólk. Fallegt fólk sem fer út í stjórnmál hefur þá strax hagstæðan samanburð, sem það getur reynt að nota sér til að ná kjöri. Tvö dæmi um einstaklinga sem reyndu að ná kjöri aðallega út á það að vera fallegri en andstæðingar sínir voru Árni Sigfússon og Siv Friðleifsdóttir. Við vitum öll hvernig fór fyrir Árna greyinu. Kannski er ekki góð strategía að nota "ég er sætur, kjósið mig" angle ef þú ert karlmaður, eða kannski er bara ekki gáfulegt að stilla sér upp fyrir framan hakkavélina hana Ingu Sollu. Hann er allavegana í útlegð í skítapleisinu Keflavík núna, grey kallinn. Siv gekk þetta miklu betur, kannski af því hún er kvenkyns (so sue me rauðsokkur og feministar fyrir að segja þetta). "Ég er sæt, kjósið mig" strategían hennar hefur virkað fjandi vel, en hún er allavegana ennþá að beita henni. Ég skildi reyndar aldrei af hverju hún virkaði svona vel, fannst þetta alltaf bara vera gömul kelling að reyna að vera gella (myndi t.d. skammast mín ef mamma mín hefði verið svona á hennar aldri) en þá mundi ég að stórt hlutfall kjósenda er náttúrulega karlmenn yfir sextugt. Nú nýlega gerðist hins vegar sá merki atburður að alveru falleg kona (ekki bara ef þú ert sextugur kall) bauð sig fram í Alþingiskosningum. Þetta er auðvitað Þórey Edda Elísdóttir hjá Vinstri Grænum. Merkilegt nokk þá held ég líka bara að hún sé nokkuð klár líka (hún er að læra verkfræði). Það er sem sagt jafnvel hægt að kjósa hana út á málefni, og svo er hún líka sæt, bara svona í bónus. Mér finnst nú líka bara viðeigandi að umhverfissinaður flokkur vilji minnka svoldið sjónmengunina á Alþingi með því að koma fallegu fólki að. -Rökkvi