Lágmenning.is lágkúrulegasta síðan á landinu!

Dabbi, Dóri og David Kelly
Sunnudagspistill Pennyfeathers

Englendingar eru hinir fullkomnu prólar. Þjóð sem á yfirborðinu virkar eins og brjálæðingarnir hinum meginn við Ermasundið (Frakkar), sífellt á höttunum eftir blóði. Þegar Englendingar stóðu sig skelfilega í fótboltanum þurfti David Beckham að flýja land. Fólkið öskraði eftir blóði hans. En hvað gerðist svo? Það vildi enginn blóð í raun og veru.

Þegar David Kelly sturtaði í sig magnyl og skar í sundur slagæð í skóginum kom blóð. Eðlileg viðbrög Breta: Þeir vildu meira blóð. Leitað var að sökudólgi. Jafnvel forsætisráðherra var lagður á höggstokkinn. En hvað gerðist svo? Það kom ekkert blóð.

Þegar mistókst að taka forsætisráðherranum blóð þá þurfti að blóðga einhvern fyrir það. Slatti af yfirmönnum á BBC (og blaðamaðurinn) áttu að deyja. En hvað gerðist: Það kom ekkert blóð. Þeir sögðu af sér eftir að hafa tryggt sér (a.m.k. Gilligam) nýja vinnu.

Bretar eru gungur. Þeir láta sífellt eins og þeir ætli svo sannarlega að taka í lurginn á öllum en eru svo auðsveipir að fjölmiðlar og stjórnmálamenn stjórna þessari orku með litlum erfiðleikum.

Frökkum stjórnar enginn. Þeir sturta skít á ráðhúströppurnar ef þeim mislíkar það sem stjórnmálamenn segja. Þeir rústa McDonalds ef þeim mislíkar við Bandaríkjamenn.

Orðið stjórn er varla til í ítölsku. Þeir vita a.m.k. ekki hvað það er.

En þegar þú ferðast norðar stíga ástríðurnar til hliðar fyrir hófseminni. Ef til er vísindalegur mælikvarði á magn lífs þá minnkar það eftir því sem þú kemur norðar. Þegar komið er upp að heimskautsbaug eru m.a.s. stjórnmálamennirnir farnir að nálgast hina gráu línu milli lífs og dauða.

Þegar forsætisráðherra Íslands hagar sér eins og hann sé á lífi verður enginn reiður. Dauðyflin koma í sjónvarpið og segja að þetta sé nú skrítin hegðun. Þetta hljóti að vera einhver geðrænn kvilli - miðsvetrarlægð.

Okkar næsti forsætisráðherra er fullkomið dauðyfli. Honum er skítsama um allt. Ekkert kemur blóðinu í honum á hreyfingu. Honum er alveg sama hvort það er stríð í Írak, honum er líka alveg sama hvort það stríð er ólöglegt. Það snertir hann ekki neitt. Hann getur ekki með nokkru móti skilið hvers vegna einhver ætti að segja af sér vegna slíks máls, hvað þá skera sig á púls. Um hugarferli fólks sunnar í álfunni veit hann ekki neitt - hann á auðveldara með að samsama sig með fiskum.

Einhverjir vilja meina að fólk sem hefur verið fryst á dánarstundinni sé í raun ekki dáið. Það sé á lífi á einhvern ákaflega rólegan hátt. Ég er ekki sannfærður um það. Það er auðveldara að sannfæra mig um að Halldór Ásgrímsson sé á lífi. Hins vegar þyrfti ég að vera blindur til að sjá ekki líkindin á milli þeirra tveggja.

Eitt veit ég. Næsti forsætisráðherra mun ekki verða vinur Berlusconis eins og sá sem nú er. Hann mun ekki eiga neina vini á alþjóðavettvangi. Kannski einhvern Finna, en þá er það upptalið. Ástæðan er sú að hann einfaldlega skortir það líf sem þarf til þess. Honum verður sama um allt og öllum verður sama um hann. Þegar hann deyr, er ég ekki viss um að við tökum eftir því.




Hor og slef

Ég er búinn að vera fullur af hori og aumingjaskap síðustu daga. Með einhverja pest þ.e.a.s. Búinn að vera með svo mikinn hor að ég hef verið með klósettrúllu við rúmið mitt til að snýta mér. Þegar maður er svona stöðug snýtandi sér, endar líka á að maður fær sár undir nefið, nema maður beri eitthvað á það. Þess vegna er ég líka búinn að vera með dós af vaselíni við rúmið mitt í nokkra daga. Þetta er sem sagt ekki það sem það lítur út fyrir að vera - þetta með klósettrúlluna og vaselínið við hliðina á rúminu mínu....




Helvítis rugl

Ég er að mörgu leiti sammála þessari greini. Það er fáránlegt að heimta skatta af geisladiskum, bara af því að einhver gæti hugsanlega notað þá til að kópera tónlist. Mætti ekki alveg eins heimta skatta af pappír, þar sem einhver gæti nú ljósritað bækur á hann?

Eins og
Már var að benda á, þá var líka heilmikið væl þegar kasettutæki og videotæki komu á markaðinn, yfir því að einhver gæti afritað (kóperað) efni með þeim tækjum.

Af hverju heldur þetta Stef lið ekki kjafti, þar sem plötusala var með ólíkindum góð í fyrra? Fólk kaupir ennþá geisladiska, kaupir og leigir videospólur og DVD diska, fer í bíó osfrv.

Þar sem ég er bloggari, ætti ég þá ekki líka að heimta extra skatt af öllum tölvu og internetbúnaði sem seldur er á landinu, því fólk sem sem á svoleiðis getur kóperað textann sem ég skrifa, bara með því að fara á netið, blokka textann og gera copy-paste?




Snillingur

Jón Ólafsson, þáttastrjórnandi "Af fingrum fram" er alger snillingur. Eftir að hafa verið kosinn kynþokkafyllsti maður Íslands, sagði hann að þetta væri sigur fyrir meðalmanninn. Ég hef líka stundum horft á þáttinn hans, sem er hollt að gera ef maður vill fá almennilega dýpt á það hversu lélegur Grísli Marteinn er sem þáttastjórnandi.




Það á ekki að skera í typpin á mönnum

Gyðingarnir geta bara ekki verið til friðs. Nú er ísraelskur sendiherra búinn að eyðileggja málverk á sænskri listasýningu eins og frægt er og mun eflaust fá orðu hjá Ariel Sharon fyrir það. Ef þú ert eitthvað að mausa á móti Ísrael ertu eflasut líka Gyðingahatari, ekki nema sanngjarnt þá að Gyðingar úthrópi þig og fari að hóta þér öllu illu.

Gyðingar víðsvegar um heiminn halda áfram að væla um helförina,
meðan þeir hegða sér nákvæmlega eins í Ísrael eins og Nasistar gerðu í Evrópu á sínum tíma.
Gyðingarnir í Ísrael eru mikið fyrir það að rýmka um sig eins og Nasistarnir forðum, Þeir þurfa jú líka "Lebensraum."

Einhvernveginn þýðir "landnemabyggð" ekki það sem ég upphaflega hélt að hún þýddi. Ég hélt alltaf að það að nema land væri að setjast að og byggja á landi þar sem annað fólk væri ekki fyrir. Þetta er misskilingur. Að vera landnemi er að setjast að á landi þar sem ekkert "fólk sem skiptir máli" er fyrir. Þess vegna voru Evrópumenn landnemar að nema land þó indíánar væru í Ameríku og svertingjar í Afríku og núna eru Ísraelar landnemar þegar Palestínuarabar eru fyrir þar sem þeir byggja. Ef ef fólkið sem er fyrir á landinu skiptir hins vegar máli af einhverri ástæðu, kallast svona innrás, þjóðarmorð eða eitthvað viðeigandi dramatískt. Dæmi um svoleiðis voru landtökur Þjóðverja í seinni heimsstyrjöld og þegar Saddam tók yfir Quwait.

Í landnámi Ísraela gildir eftirfarndi: Ef þetta fólk sem ekki skiptir máli fer eitthvað að henda steinum á landnemana eða eitthvað, þá er bara um að gera að skjóta það með byssum sem keyptar eru fyrir fjárstyrki Bandaríkjamanna. Og það vill svo heppilega til að þetta fólk á engan her, þannig að alltaf ef þeir ráðast á Ísraela, þá heitir það hryðjuverk. Ef kona fremur t.d. sjálfsmorðsárás er um að gera að skjóta loftskeyti á einhverja íbúðablokkina í Palestínu í staðinn, gæti alltaf verið hryðjuverkamaður í henni.

Þetta sýnir líka að kannski voru 11.september árásirnar bara sniðugar, Það dóu allavegana slatti margir hryðjuverkamenn í þeim þó eitthvert saklaust fólk hafi þurft að fjúka líka. Það er ekkert ólíklegt að hlutfall hryðjuverkamanna sem dó þar hafi verið eitthvað svipað hátt og þegar Ísraelar kasta lofskeyti úr flugvél á íbúðablokk og hoppa svo hæð sína í loft upp af kæti yfir að hafa náð einum gaur sem talinn var vera hátt settur í hryðjuverkasamtökum.

Ég held samt að það sé alveg hægt að hafa samúð með Gyðingum. Ég hugsa líka að ég væri ill manneskja ef ég hefði verið tekinn í frumbernsku og bútur skorinn af typpinu á mér. Kannski ef þeir hættu bara þessum umskorningum yrðu þeir ekki með svona mikla niðurbælda undirmeðvitaða reiði yfir misþyrmingum á sínu heilagasta þegar þeir voru varnarlaus ungabörn.

Nú er hún Dorrit víst búin að tjá vanþóknun sína á atferli Ísraelsstjórnar, en hún er líka kona og hefur ekki þurft að ganga í gegnum þær æskupíningar sem karlkyns Gyðingar þurfa að þola -> ekki eins blóðþyrst og þeir. Já, hættið bara að skera í typpin á grey litlu stráknum og þá verður þetta kannski betri heimur!




Rúnk með Agli
Mánudagspistill Pennyfeathers

Sú var tíð, að ungur íslenskur listamaður bjó til listaverk sem samanstóð af því að hann rúnkaði sér fyrir framan kvikmyndavél. Einhverjum þótti framtakið ósvinna, öðrum fínt. En atriðið var í raun hvorki frumlegt né sjokkerandi.

Það hefur lengi tíðkast að Íslendingar drösli sér upp í sjónvarp og rúnki sér framan í áhorfendur. Að vísu þarf fólk alls ekki að bera sig til þess arna. Nóg er að sitja makindalega í stól, setja upp spekingssvip og láta eins og maður sé Búdda í hvert skipti sem vélinni er beint að manni. Ef vélinni er (fyrir misgáning) beint að einhverjum öðrum, þá grípur maður fram í, öskrar eða lætur á annan hátt óðslega til að vélin renni til manns hýru auga aftur. Steypist þá yfir mann fróun og sæla og hafið er yfir vafa að stólar sjónvarpsverana eru iðulega rakari í lok útsendingar en í upphafi hennar.

Til eru rúnkdúó. Jóhanna og Þórhallur, Fjalar og Inga Lind, Hannes og Mörður skjótast upp í hugann. Algengari eru viðtalsrúnk. Hannes Hólmsteinn rúnkaði röð gamalmenna, hægt og varfærnislega í Maður er nefndur, Gísli Marteinn raðrúnkar gestum sínum á laugardagskvöldum og Egill Helgason rúnkar tvö kvöld í viku.

Egill má eiga það að hann leiðir fram til rúnkunar rúnksveltustu aðilana. Svanfríður Jónasdóttir er dæmi um alvarlega rúnksvelt fyrirbæri. Manneskja sem aldrei hefur verið neitt annað en staðgengill Jóhönnu Sigurðar (look-a-like) en hefur drauma um heimsyfirráð. Trúir ekki öðru en að henni sé ætlað mikilvægt hlutverk í lífinu fyrst henni tekst að vera áberandi í bæjarlífinu á Dalvík.

Raunin er sú að hún er ekki neitt. Hún er ekki einu sinni frægasti Dalvíkingurinn. Bæði Hjálmar Hjálmarsson og Heiðar Helguson eru frægari en hún. Hú er í besta falli í fjórða sæti (ljósastaurinn í skaflinum er í þriðja).

En hún er dæmigerður Silfurrúnkari hjá Agli. Veður inn í þáttinn eins og alvitur kennslukona og hastar á viðmælendurna eldrauð í framan, aðframkomin af samfarablossa. Hámarkinu nær hún rétt fyrir auglýsingar, enda er yfirleitt úr henni allur vindur ef hún hangir í þættinum eftir hlé.

Stefán Snævarr heimspekingur er svipað tilfelli. Sjálfumglaður hrokagikkur sem heldur að heimspekimógúll eins og hann hljóti að verðskulda óskipta athygli mörlandans. Í raun er hann bara hlægilegur kommadindill sem notar gráa fiðringinn til að koma hinum barnalegu æskuhugsjónum sínum í virðulegri búning. Sókrates hefði tekið hann í bakaríið. Og Stefán hefði gert allt sem hann gæti til að láta taka Sókrates af lífi. Vei þeim sem stendur í vegi rúnkarans!

Í gær var hjá Agli mussurúnkari. Mussurúnkarinn er mótfallinn því að til sé góð og vond íslenska. Það leiði til þess að þeir sem ótalandi eru á íslenskt mál glati forskoti eða völdum til þeirra sem kunna að tala.

Jú, jú. Við þekkjum þetta. Við vitum hvernig Halldór Laxness varð að athlægi landans þegar hann sagði: Er það gott jobb? þegar hann var beðinn um að verða forseti. Málaflytjendur hlupu skríkjandi frá Gljúfrasteini ákveðnir í að spyrja Halldór aldrei framar um neitt svona. Gott ef nóbellinn var ekki tekinn af honum.

Hreintunga og hörgultunga eru ekki andstæður. Ég sé enga ástæðu til að verja hörgultungu og það gerir mig ekki að hreintungumanni. En það er einfaldlega staðreynd að sumt fólk kann varla að tala. Það þekkir fá hugrök og á erfitt með að koma orðunum að hugsunum sínum. Smátt og smátt á þetta fólk erfitt með að hugsa yfirleitt. Hér er ekki verið að tala um stíl. Hér er verið að tala um lágmarkshæfni. Manneskja sem vill gefa skít í reglur íslenskunnar getur vel gert það (eins og HKL gerði) ef hún hefur til að bera eitthvað annað. En þetta annað verður að vera erkilegra en þessi ámátlegi afturkreistingur sem margir nota fyrir móðurmál og er ekki tilkominn af neinu öðru en andlegri fátækt, ömurlegum aðstæðum og smekkleysi.

Ég reikna með að í næstu viku verði einhver samsinna mér í rúnkstólnum hjá Agli og við getum haldið áfram að njóta þess þegar broddborgarar þessa lands losa um spennu í beinni.

Pennyfeather






Ekki alslæmir

Yfirleitt nenni ég ekki að horfa á Spaugstofuna núorðið og hef ofast orðið fyrir vonbrigðum í þau fáu skipti sem ég geri það. Ég sá hins vegar þegar þeir voru að herma eftir Gísla Marteini í gærkvöldi og það var brilliant. Það gladdi mig jafn mikið eins og alveru Grísli Marteinn ergir mig.




Hetjuskapur

Litli frændi minn er orðinn fanatískur aðdáandi Hringadróttinssögu þótt hann sé ekki orðinn þriggja ára. Ekki að hann hafi fengið að horfa á myndirnar, en ég hef verið að lesa fyrir hann LOTR teiknimyndasögubækur. Síðan ég las fyrir hann (bullaði upp texta við myndirnar) hefur hann varla talað um annað en að berja orka, Gollúm og Balrog-skrímsli með sverðum. Honum var mjög fljótlega bannað að nota nokkra hluti fyrir sverð nema þeir væru mjög mjúkir, svo sem púða, ullarsokka og peysur (einu sinni lumbraði hann til dæmis á sænskum túrista með ullarsokk því hann var sannfærður um að hann væri orki).

Í hver einasta sinn sem hann kemur í heimsókn er hann hoppandi um með púða, berjandi mig því hann hefur mig gjarnan fyrir tröll eða orka eða eitthvað álíka illfygli (hann er svo mannglöggur þessi litla elska). Allir leikirnir snúast um hetjudáðir í bardögum gegn þessum úrþvættum. Gallinn er bara að snáðinn litli er með endemum mikil skræfa í alverunni.

Áðan var hann til dæmis að leika riddara að berja orka í hjálmarsvirki þegar systir mín kom inn í herbergið með grænan maskara framan í sér. Hann fór strax að hágrenja. Ég hló svo mikið að ég átti í mestum vandræðum með að hugga hann. Um leið og ég var búinn að hugga hann varð hann hins vegar aftur Aragorn að drepa mig með sverði.




Jibbí!

Ég er að fara að fá videoklippiforrit og þá fer ég að setja video sketsja á netið.




Sannleikshornið í dag

Jæja, einhver náms og atvinnuráðgjafi skrifaði pistil í Fréttablaðið í dag og Uxaskalli spann upp smá "sannleik" úr því.




He he he




Plís látið Davíð fá hvaða eftirlaun sem hann vill

Því annars verður hann kannski listamaður eftir að hann hættir á þingi og tæmir alla opinbera listamannasjóði til að gefa frá sér eitthvert drasl, svo sem lélegar kvikmyndir, lélegar bækur o.s.frv.




Brennið þið krónur!
Sunnudagspistill Pennyfeathers

Fyrst er rétt að fagna því tækifæri að taka höndum saman við Lágmenningu. Þeir sýna allnokkurt traust í því að hleypa mér hér inn án þess að vita á mér nokkur deili eða hafa nokkra stjórn á því sem ég segi.

En að öðru. Í kjölfar fjaðrafoksins sem orðið hefur út af Opinberun Hannesar sem einnig mætti kalla Opinberun peningaaustursins hefur vakið athygli að fagaðilar í kvikmyndageiranum hafa fátt sagt. Á þetta hefur verið bent.

Fólki blöskrar að sjálfsögðu þegar annað eins krípildi og mynd Hrafns er sagt kosta tugi milljóna. En því miður er þetta ekkert einsdæmi. Kvikmyndasjóður er því alvanur að framleiðendur mynda biðji um himinháar upphæðir til framleiðslu mynda sinna. Og hvað er eðlilegra? Myndir sem framleiddar eru af stærstum hluta með gjafafé verða alltaf dýrar. Skoðum hvaða Kvikmyndasjóður styrkti á síðasta ári (veitti vilyrði fyrir styrk a.m.k., sama hvort menn nýttu hann eða ekki):

Baltasar Kormákur sagðist þurfa að gera mynd sem kostaði rúmlega 450 milljónir. Hann fékk vilyrði fyrir tæpum 50 milljónum.

Til að hala inn fyrir kostnaði af slíkri mynd þyrfti um hálfa milljón bíógesta (ef kvikmyndahúsin sýndu myndina ókeypis). Það er tíu sinnum fleiri gestir en fóru á vinsælustu íslensku myndina hin síðari ár og tuttugu og fimm sinnum fleiri gestir en sækja venjulegar íslenskar myndir. Ef myndin er tveggja tíma löng (sem er alls ekki víst, þá kostar hver sekúnda í myndinni á sjöunda tug þúsunda króna.)

Sem sagt: Kvikmynd sem fælist í því að myndavél tæki mynd af manni sem kveikti án afláts í fimm þúsund köllum í tvo klukkutíma, myndi kosta mörg hundruð milljón minna en nýja myndin hans Baltasars.

Margrét Rún Guðmundsdóttir ætlar að gera mynd sem kostar um 235 milljónir. Til þess fær hún 40 milljóna styrk. Fyrir þann pening getur Margrét ráðið alla læsa íslendinga í vinnu. Hún getur látið hvern mann lesa í hálftíma fyrir tvö þúsund kall á tímann. Úr þessu getur hún gert mynd sem er um 160 sólarhringa löng. Á þeim tíma er til dæmis hægt að láta lesa allar Íslendingasögurnar ... fimm sinnum ... hægt.

Skari skrípó þurfti 30 milljónir upp í 164 milljóna kostnað við að gera mynd um sjálfan sig. Fyrir 164 milljónir gat hann eins byggt blokk í Grafarholtinu, gefið 60 manns ókeypis húsnæði og sett sjö metra hátt skilti á þakið: Gjöf Skara skrípó til þjóðarinnar!

Karl Ágúst Úlfsson þurfti litlar 25 milljónir til að gera mynd upp á 121 milljón. Ef Karl Ágúst verður 88 ára þá hefði hann getað boðið 150 manns í bíó á hverjum mánuði sem hann lifir fyrir peninginn.

Maður eins og ég kostaði þúsund kall á hver neinasta aðdáanda Jóns Gnarr (þegar hann var vinsælastur) en lét sér þó duga 18 milljónir í styrk til gerðar á fimmtíu milljóna mynd. Hún hefði bara þurft að vera vinsælasta mynd síðari ára í bíóum til að borga sig.

Loks var það Reykjavík Guesthouse. Hún kostaði ekki nema fjörutíu milljónir. Eftir leigu á þessum tveimur fasteignum sem hún var tekin upp í hefði það rétt dugað til að greiða leikurum myndarinnar um 9 milljónir á kjaft.

Hér má svo sjá hvernig tölurnar verða síst minni þegar talað er um staðfest framlög.

Er nema von að Hrafn hafi talið að þetta væri allt í lagi?


Pennyfeather




Pennyfeather nýr bloggari á lágmenning.is

Við erum búnir að bæta nýjum bloggara á lágmenning.is Hann er með bloggsíðuna pennyfeather.blogspot.com og hefur sannað sig sem mjög ósvífinn og dónalegan dissara. Þess vegna ætti hann að passa vel á lágmenningu. Hann mun væntanlega vera með einn pistil í viku. Ég hef ekki aldrei hitt Pennyfeather, frekar en gelgjurnar í Gelgjuhorninu og ég veit ekki einu sinni hvað hann heitir, enda gengur lágmenning ekki eingöngu fyrir kunnigja og klíkuskap.




Sár og reiður

Þetta er kannski ofsögum sagt hjá mér. Ég er ekkert sérlega sár svosem. Hins vegar er ég verulega hneykslaður á því að Jón Gnarr sé með sýningu á kristsverkum í Fríkirkjunni. Hafði alltaf haldið í þá veiku von að hann væri að fíflast þegar hann sagðist vera trúaður. Svo var víst ekki.

Hvernig getur fólk verið svona vitlaust!




Lágmenningarárið 2003 rifjað upp

Það er engin spurning að 2003 hefur verið langbesta árið fyrir lágmenningu til þessa. Það þrennt sem mér finnst eftirminnilegast á þessu ári hjá lágmenningu. Það er að lágmenning varð verulega fræg síða, að ég byrjaði feril minn sem uppistandari og síðast en ekki síst gerðist hið ótrúlega, að lágmenning tók þátt í að berjast fyrir málefnum minnihlutahóps sem oft má sín lítils.

Í byrjun ársins var lágmenning þegar komin verulega vel áfram og farin að fá mikinn fjölda heimsókna. Það átti bara eftir að aukast og alls taldi stat serverinn okkar 169.621 heimsókn á árinu.

Það var snemma á árinu sem ég var með fyrsta uppistandið mitt, á árshátíð verkfræðideildar fyrir um 200 áhorfendum. Það uppistand er ennþá uppáhalds uppistandið mitt af þeim sem ég hef verið með enda er ekkert eins frábært eins og að takast vel í fyrstu tilraun.

Það var líka snemma á árinu sem ég og Jón fórum í viðtal á útvarpsstöðinni Muzik, sem er ekki lengur til. Þar vorum við sérdeilis ómálefnalegir og komum okkar lágmenningu vel til skila. Í mars vorum við síðan með wrestling bardaga í þættinum @ í Ríkissjónvarpinu. Ég er ekki frá því að wrestling atriðið okkar hafi líka fengið meiri tíma í þættinum en atriði þar sem var verið að sýna Birgittu Haukdal taka upp Eurovisionlagið :)

Þetta ár var ekki síst ár mikilla bloggstríða. Fyrst móðgaði ég Katrínu smávægilega með því að herma eftir henni á fyrsta uppistandinu mínu. Hún brást við því með því að setja mynd af mér á síðuna sína og auglýsa eftir kvenfólki sem hefði áhuga (þá myndi ég kannski hætta að gera grín að henni til að fá punkta hjá verkfræðistelpunum). Þetta fannst mér mjög fyndið og Katrín hætti fljótlega að vera reið út í mig.

En það var líka einsdæmi á þessu ári. Ekki veit ég betur en flestallir hinir bloggararnir sem ég dissaði séu ennþá mjög ósáttir við mig. Stundum byrjaði ég að dissa þá, en stundum var það öfugt. Þetta voru þónokkuð margir bloggarar, mis þekktir. Reyndar mistókst mér að fá Svansson.net til að fara út í neitt skítkast við mig.

Ég hef eflaust sett met í að móðga Beturokk á þessu ári (en Ron Jeremy á náttúrulega met síðasta árs). Fyrst sagði ég að ástæðan fyrir að Beta héldi að ég væri hommi, hlyti að vera sú að ég væri eini gagnkynhneigði strákurinn sem hún þekkti, sem hún hefði ekki sofið hjá. Jón Grétar lét einnig þann innslátt falla að hún væri fræg fyrir að hafa verið grúppía og skrifað leiðinlegt blogg.

Eftir ýmisst annað, eins og "týpíska Beturokk bloggið" sem ég skrifaði og "Vaknað í brussu" myndina sem birtist hérna, held ég að Beta hafi lítið verið hrifin af okkur. Það að segja að hún væri hæfileikalaus penni og að linka á þetta bull hefur eflaust átt sinn þátt í hinu mikla hatri sem Beta hefur á mér núna. Hún myndi eflaust frekar sofa hjá Ron Jeremy en bara taka í hendina á mér.

Það var líka mikið fjaðrafok í kringum þáttöku mína í Fyndnasta manni Íslands. Þar lét dómnefndin mig tapa fyrir mun lélegri uppistandara og ég var ekkert feiminn við að tjá álit mitt á því hérna á síðunni. Í kjölfarið af því var endalaust mikið rifið kjaft hérna. Aðstandendur keppninnar voru sumir hverjir æfareiðir og tjáðu sig nafnlaust um það í kommentakerfinu. Sumum aðstandendunum fannst þetta þó vera sniðugt og gefa keppninni góða auglýsingu.

Bjarni töframaður dróst inn í umræðuna og það endaði á að fólk var farið að dissa og verja okkur báða af miklum eldmóði hérna á síðunni. Vegna þess að ég hafði gert veðmál um að vinna keppnina, var einnig birt nektarmynd af mér á internetinu í kjölfar ósigursins. Ég og Bjarni töluðum síðan saman og urðum hinir bestu félagar, en ekki áður en ég var búinn að halda annað uppistand og segja nokkra dónabrandara um hann.

Síðar á árinu hélt ég tvö uppistönd í viðbót, annað mjög vel heppnað uppistand þar sem ég hitaði upp fyrir Stein Ármann, hitt eitthvert fíaskó þar sem hljóðkefið sprakk á mig.

Árinu lauk síðan með einvherju því merkilegasta sem hefur gerst í íslenska bloggheiminum, en það var stríðið og uppgjörið milli mín og Togga. Diss milli okkar hafði verið að byggjast upp um nokkurt skeið og fór á endanum út í persónumeiðingar og læti, eitthvað sem ætti ekki að gerast í bloggheiminum.

Þó endaði þetta vel, ekki með sáttum því okkur er ennþá meinilla við hvorn annan, en með því þetta fór yfir á málefnalegt plan, afsökunarbeiðnir voru gefnar fyrir það sem viðeigandi var og illdeilur látnar víkja fyrir mikilvægari málefnum. Sigurvegarinn úr þessu hefur sjálfsagt verið geðsjúkt fólk á Íslandi og félagið Geðhjálp, þar sem athygli almennings var beint að þeirra baráttuefnum og þeir styrktir til hennar með peningum.




Atvinnulúser

He, he, smellið á fyrirsögnina. Snilld. Maður sem hefur það að atvinnu að tapa fake slagsmálum við aðra fábjána. Þetta heitir að vera jobber á wrestling slangri, en það er dregið af sögninni "to do the job" eða bara "to job" sem að þýðir einfaldlega að tapa fyrir öðrum wrestler samkvæmt handriti. Barry kallinum hlítur að finnast vinnan sín frábær.




Djöfull er ég syfjaður

Það er ekki séns að reyna að blogga eitthvað af viti þegar maður er að snúa sólarhringnum svona við eftir jólin.....




Hérna er kvittunin

Og hérna er bréf sem ég fékk frá Geðhjálp. Mér finnst ekkert að því að það sé gerð krafa á að maður sanni það þegar maður segist hafa gert eitthvað svona, en óþarfi að saka mann um að vera að ljúga eða gefa í skyn að maður sé að því.




Endalaust fyndið ! (smellið)

Það er grein um okkur með fyrirsögninni "Idioten" (hálfvitar) á hollenskri afþreyingarsíðu sem heitir backtothefuture.nl. Við hjá lágmenningu erum sem sagt orðnir heimsfrægir hálfvitar núna.

Ég kann ekki hollensku, en þar sem hún er fjandi lík þýsku, þá held ég að textinn við greinina þýði eftirfarandi: "Þetta eru einhverjir hálfvitar sem halda að með þessu videoi sínu geti þeir komist á samning hjá wwe (world wrestling entertainment)"




Æ, æ

Eins og flestir hefðu getað getið sér til um þá hef ég ekki mikið verið að segja ættingjum mínum frá þessari síðu - allavegana ekki þeim sem eru af eldri kynslóð en ég. Jafnframt hafa foreldrar mínir aldrei skoðað síðuna, þó að þau viti af henni og það er líka öllum fyrir bestu. Því miður var ég nýlega að heyra að systur hans pabba hefðu lesið síðuna. Þær voru víst lítið hrifnar. Ég hef samt ekki ennþá fengið neina ræðu yfir mig ennþá.

Þetta fær mig til að hugsa um það hvort ég eigi nokkurn tíman eftir að geta alið upp börn. Ég myndi þá þurfa að skamma þau fyrir hluti eins og að gera grín að feitum, vera með dónalegt orðbragð og fleiri fleiri hluti sem ég er sjálfur gerandi uppi á sviði og á internetinu. Ég gæti þó náttúrulega lifað tvöföldu lífi, t.d. átt fjölskyldu í Svíþjóð, en bloggað áfram á lágmenningu og komið heim þegar ég þarf að vera með dónaskap/fólsku. Síðan myndi ég koma heim til Svíþjóðar og banna krökkunum að drekka of mikin "peroncider" því að þau gætu kannski orðið alkóhólistar vegna 0,01% áfengisinnihaldsins, skammað þau fyrir að nota orð eins og "knulla" og kennt þeim að það megi aldrei fara í bað fyrr en a.m.k. klukkutíma eftir að hafa borðað. Ég held að það gæti bara orðið hið prýðilegasta líf.





Eldri blogg

-Rökkvi Vésteinsson (rokkvi@lagmenning.is)